W projekcie „Dziesięć tysięcy” Oskar Dawicki proponuje strategię umożliwiającą bezpośrednie dotarcie do przechodnia, prowokuje, przemienia Witrynę w skarbiec. Upublicznia hipotetyczny budżet na realizację wystawy. Artysta po raz kolejny konfrontuje się z rzeczywistością, tym razem eksponuje najbardziej rozpoznawalny, trwały środek. Pieniądze stają się przedmiotem gry.
Dawicki uaktywnia swoją rolę w społeczeństwie, uzurpuje sobie prawo do kuszenia ludzi. Wycenia wartość swojej pracy. Przeprowadza transakcję z przypadkowym widzem, płacąc mu widokiem sporej sumy pieniędzy.
Artysta w okresie niepokoju i kryzysu, nie wydaje. Czy to celowe zgromadzenie dziesięciu tysięcy złotych okaże się ryzykowne i nieproduktywne?
 | 
